Transpoesie - Poems

Réduite en cendres

Parfois je me dis que si je pouvais aimer comme il y a dix ans,

Je serais réduite en cendres à la fin de la journée.

Le garçon que j’ai aimé devrait, avec un pique-feu à la main,

Me faire renaître de la dernière braise.

Je le sais, il se lasserait de souffler, il me laisserait tomber.

Mieux vaut un amour qui donne chaud, chaud…

Et soudain, comme un matin d’août, souffle une brise fraîche.

Traduction : B. Chabradzé

Tot as vergaan

Kon ik maar liefhebben zoals tien jaar geleden.

Op het eind van de dag verga ik tot as.

Wie ik toen zo liefhad grijpt naar een pook

en laat me uit het smeulende vuur herrijzen.

Ik weet het. Dat telkens nieuw leven inblazen houdt hij niet vol. Hij laat me vallen.

Ik zet mijn zinnen beter op liefde die zachtjes gloeit en gloeit

en ineens zoals op een ochtend in augustus

een koele bries laat opsteken.

Vertaling: Ingrid Degraeve